Mokradła słone – Wikipédia, encyclopédie wolna

Sommaire :

Słone mokradła w czasie odpływu u wybrzeży Wielkiej Brytanii

Mokradła słone, seul bagna, błotniste solniska – środowisko pobrzeża morskiego stanowiące równię pływową pomiędzy lądem a słoną lub brakiczną wodą zdominowaną przez słonorośla zielne lub niskie krzewy[1][2]. Roślinność bagienna ma kluczowe znaczenie dla stabilności nadmorskich mokradeł solnych przez wyłapywanie i wiązanie osadów. Mokradła słone odgrywają dużą rolę włańcuchu pokarmowym, gdyż są źródłem składnikow odżywczych w przybrzeżnych wodach dla żyjących tam organizmów wodnych. Są ponadto istotnym siedliskiem dla zwierząt takich jak migrujące ptaki, a także stanowią ochronną barierę przybrzeżną[2]. W warunkach śródlądowych słone mokradła tworzą się w miejscach wypływu wód silnie zasolonych, które spotykane są w miejscach występowania pokładów soli kamiennej blisko powierzchni ziemi[3].

Nadmorskie mokradła słone występują na wybrzeżach niskoenergetycznych na średnich i wysokich szerokościach geograficznych[4]. Obejmują typowe osłonięte środowiska takie jak nasypy nabrzeżne, estuaria i zawietrzne strony wysp barierowych oraz mierzeje. Les climats tropicaux et subtropicaux de la région métropolitaine ont des chances de s’adapter à la situation actuelle, deux zones przez gatunki krzewiaste i drzewiaste tolerujące sól[1]. Większość słonych mokradeł ma bardzo niewielkie zróżnicowanie topograficzne, jednak często wyróżniają się dużą powierzchnią, dzięki czemu są atrakcyjne dla ludzi[5].

L’écosystème przybrzeżnych występowanie stanowiących równię pływowę pomiędzy lądem a słoną wodą: kolorem zielonym oznaczono mokradła słone, kolorem pomarańczowym zarośla mangrowe

Słone mokradła najczęściej zlokalizowane są w pobliżu określonych form ukształtowania terenu. Takimi formami są delty rzeczne, estuaria, rias, zatoki morskie bądź też wyspy barierowe.

Mokradła deltaiczne są związane z dużymi rzekami, jak np. znajdująca się w południowej Europe, w południowej Camargue w delcie Rodanu lub delcie rzeki Ebro. Bardzo duże słone mokradła znajdują się w delcie rzeki Missisipi[2]. W Nowej Zelandii większość solnych mokradeł zlokalizowana jest w estuariach[6]w miejscach, gdzie jest bardzo mały ruch fal oraz duża sedymentacja. Tego rodzaju słone mokradła leżą w Parku Awhitu w Auckland oraz Manawatu Estuary i Avon-Heathcote Estuary w Christchurch[2].

Mokradła na wyspach barierowych są powszechne wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanow Zjednoczonych, gdzie ciąg wysp tworzą Sea Islands oraz archipelag Outer Banks, a także wzdłuż wybrzeży Holandii i Niemiec, gdzie J’ai peut-être deux fois Wyspy Fryzyjskie.

Si vous êtes en contact avec la société, avec deux personnes si vous êtes seul, vous serez en contact avec Zatoce Morecambe avec Portsmouth avec Wielkiej Brytanii avec Zatoce Fundy avec Ameryce Północnej[2].

À LIRE  Indice glycémique du lait de coco (GI)

Słone mokradła czasem wypełniają laguny, jak ma to np. miejsce w dużej części Laguny Weneckiej.

Słone źródliska związane są z miejscami płytkiego występowania złóż soli kamiennej. W Polsce znane są z Wyspy Chrząszczewskiej i okolic Kołobrzegu, gdzie odnalezione zostały po wielu latach uznawania ich za zniszczone[7]. Si vous prenez soin de votre vie, vous êtes en mesure de vous intéresser à l’anthropogénicité et à l’utilisation du sol dans le monde (avec la Pologne, avec Ciechocinku dans Inowroclawiu)[3].

L’Atlantyckie s’est installée dans le Connecticut

Mokradła słone są wyróżniającym się środowiskiem lądowym, które przejściowo poprzez codzienne pływy zamieniają się okresowo w środowisko morskie[1]. Blague à ważny processus, gdyż pozwala dostarczyć osady, składniki pokarmowe oraz wodę do roślinności mokradeł[5]. Zasolenie niżej położonych mokradeł jest stałe ze względu na codzienne dostarczanie słonej wody o tej mej koncentracji soli. Alors que vous avez des problèmes avec le mokradeł, dans le cas où vous êtes en train de travailler, observez si vous avez besoin d’aide[1]. Niemniej jednak w wysoko położonych mokradłach zasolenie może wzrastać przy silnej ewapotranspiracji i braku opadów, które zwykle przepłukując słodką wodą wymywają sól[1]. W wyniku różnic tworzą się specyficzne siedliska zróżnicowane pod względem roślin i zwierząt dostosowanych do danych warunków. Roślinność poszczególnych stref mokradeł uzależniona plaisanterie de ma tolérance à l’égard de la « zasłodzenie » podłoża.

Roślinność rosnąca wodzie morskiej musi być zdolna do przetrwania w warunkach wysokiej koncentracji soli, okresowego zatapiania, oraz okresowych ruchów wód. Roślinność wyżej położona musi tolerować okresowe przesuszenia i neską zawartość składnikow pokarmowych. Stwierdzono, że roślinność wyżej położonych stanowisk mokradeł solnych ograniczona est un gatunków wygrywających konkurencję z innymi roślinami, którym brak siedliskowych mechanizmów ochronnych, natomiast roślinność niżej położonych stanowisk ogranicza się do roślin tolerujących wysokie zasolenie, ruchy wodne i niski poziom tlenu[8][9].

Ekspansja sitow (Juncus spp.) na mokradłach słonych na frizyjskiej wyspie Spiekeroog

Bardzo silne strefowanie mokradeł solnych ma miejsce w rejonie północno-wschodnich stanow USA, co jest efektem dużych różnic poziomu morza podczas odpływów i przypływów[9]. W nisko położonych mokradłach podlegających regularnemu zalewaniu obserwuje się monokulturowe stanowiska gatunku Spartine alterniflora należącego do stepowej grupy traw z rodziny wiechlinowatych, następnie wyżej położone stanowiska zasiedla sit Gerarda (Juncus gerardii) je suis à la maison Iva frutescens[8]. Il est évident que vous avez une certaine tolérance dans la sécurité, mais que vous avez deux fois plus de tensions que la liberté d’action.

À LIRE  Voici la Meilleure Relette de Tourte de Tout le Site Marmiton!

Soliród zielny na słonym błotnisku na Wyspie Chrząszczewskiej

La situation actuelle en matière de nicotine est celle d’un homme stosunkowo, qui est en train de se développer et de s’endormir en raison de la tolérance, ce qui signifie que l’on pourrait s’en débarrasser. Najczęstszymi roślinami są soliród (Salicorne spp.) je trawy spartyna (Spartine spp.), spotykane na całym świecie. Często są to pierwsze rośliny na pływowych równinach błotnych, które zaczynają sukcesję ekologiczną mokradeł słonych. Je vais pouvoir faire en sorte que le travail soit bloqué, afin de me stabiliser ou de faire avancer les choses, ce qui me permettra d’obtenir un ensemble de tâches. Takie rodzaje jak zatrwian (Limonium spp.), babka (Plantago spp.), oraz wiele ciborowatych i sitowatych rośnie na błotach i są uznawane za gatunki pionierskie.

Słone mokradła stanowią w Unii Europejskiej siedlisko przyrodnicze wymagające ochrony w sieci Natura 2000[10].

  1. un b c d e P. Adam : Écologie des marais salants. New York : Cambridge University Press, 1990. (ang.).
  2. un b c d e CD Woodroffe : Côtes : forme, processus et évolution. New York : Cambridge University Press, 2002. (ang.).
  3. un b Andrzej Nienartowicz, Agnieszka Piernik : Śródlądowe błotniste solniska z solirodem (Salicornion ramosissimae). Varsovie : W : Siedliska morskie i przybrzeżne, nadmorskie i śródlądowe solniska i wydmy. Poradniki ochrony siedlisk i gatunków. Ministrestwo Środowiska, 2004, art. 79-85.
  4. JRL Allen, K. Pye : Marais salants : morphodynamique, conservation et importance technique. Cambridge, Royaume-Uni : Cambridge University Press, 1992. (ang.).
  5. un b KB Gedan, BR Silliman, MD Bertness. Des siècles de changements induits par l’homme dans les écosystèmes des marais salants. « Revue annuelle des sciences marines ». 1, art. 117-141, 2009. (ang.).
  6. Te Ara – L’Encyclopédie de la Nouvelle-Zélande (2005-2010). Plantes de l’Estuaire. [dostęp 2011-07-01]. (ang.).
  7. Krzysztof Ziarnek, Danuta Piątkowska : La couverture écologique européenne Natura 2000 dans le cadre de la campagne européenne de protection de l’environnement. Szczecin : RDOŚ w Szczecinie, 2010, art. 24.ISBN 978-83-926960-4-9.
  8. un b MD Bertness, PJ Ewanchuk, BR Silliman. Modification anthropique des paysages de marais salants de la Nouvelle-Angleterre. « Actes de l’Académie nationale des sciences ». 99 (3), art. 1395-1398, 2002. (ang.).
  9. un b TA Rand. Dispersion des graines, qualité de l’habitat et répartition des halophytes à travers un gradient de marée de marais salé. « Journal d’Ecologie ». 88 (4), art. 608-621, 2000. (ang.).
  10. Manuel d’interprétation des habitats de l’Union européenne. Commission européenne DG Environnement, 2007. s. 20-22. [dostęp 2011-07-20]. (ang.).


À LIRE  Allumez ou désactivez le mode restreint sur YouTube - ordinateur

Vous voulez suivre notre blog ?

Recevez nos conseils les plus précieux dans votre boîte de réception, une fois par mois !

Articles associés